روشن کردن آتش در برنامه های طبیعتگردی هم به یک روال معمولی تبدیل شده است. همه هم با این استدلال که از چوب خشک یا چوب مرده استفاده میشود۶ و زیانی به طبیعت نمیرساند.
در گذشتههای دور آتش هیزمی یک ضرورت به شمار میرفت چرا که جایگزینی برای آن وجود نداشت ولی در حال حاضر با توجه به وجود انواع و اقسام چراغهای خوراکپزی و روشنایی استفاده از هیزم برای روشن کردن آتش غیر منطقی و زیانبار است.
به چند دلیل برای انجام ندادن این عمل، اشاره میکنم:
✓ بیشتر حرارت آتش هیزمی به هدر می رود بنابراین آلایندگیهای کربنی بیشتری نسبت به یک چراغ خوراک پزی گازی که شعله متمرکز دارد تولید میشود.
✓ در مقدار خاک مرغوبی که بین دو انگشت خود میگیریم بیش از دو برابر جمعیت کره زمین زیستمندان ریز وجود دارند که وظیفه آنها آماده کردن خاک برای رساندن موادغذایی به ریشه گیاهان و حفظ خاک و ذخیره آب میباشد. حال تصور بفرمایید با روشن کردن آتش بر روی زمین چه تعداد از این زیستمندان بسیار مفید و حیاتی برای دیگر زیستمندان از بین میروند.
✓ در طبیعت چیزی به نام چوب خشک یا مرده نداریم. ”خشک و تر” در کنار هم به تابآوری طبیعت کمک میکنند. این چوبها که به عنوان هیزم به کار میروند هر کدام مامن و سر پناه تعداد زیادی زیستمندان مختلف میباشند و با تجزیه شدن تدریجی آنها مواد آلی لازم برای غنی شدن خاک فراهم میشود. از طرف دیگر در مناطق کویری و بسیار گرم، همین درختان و درختچهها و بوتههای خشک، به زیستمندان مختلف برای ادامه حیات کمک میکنند. زیستمندی که چهل پنجاه سانت از این درختان بالا میرود و یا در سایه آن قرار میگیرد، چند درجه حرارت کمتر را تجربه میکند. پرندگان هم با نشستن روی شاخههای آنها از حرارت و شکارچیان زمین در امان خواهند بود.
✓ لکه های سیاه به جا مانده از آتش که این روزها در تمام نقاط کوهستانی مشاهده میکنیم بسیار زشت و دارای انرژی صددرصد منفی هستند.
✓ خطر آتش سوزیهای گسترده در اثر بیتوجهای حتمی است. بسیاری از از آتشسوزیها در مناطق طبیعی دقیقا به همین خاطر رخ داده است.
جامعه کوهنوردی در حال حاضر فعالترین و گستردهترین تشکل محیطزیستی کشور محسوب میشود. بنابراین این انتظار وجود دارد که در برنامههای مختلف کوه.نوردی از روشن کردن آتش خودداری کرده و از وسایل جایگزین استفاده کنند و به افراد بیتوجه هم تذکر بدهند.
باشد که الگوی مناسبی برای دیگران باشیم.