«محمد شهابی» فرزند معلم بازنشسته از دل مدرسه شبانه‌روزی رتبه ۱۱ کنکور ریاضی را برای آبپخش ارمغان آورد
کنترل فشار روانی با مدیریت ترس
وی اضافه می کند: در مسیرهای دشوار علمی، مرز میان موفقیت و شکست اغلب در یک کلمه خلاصه می‌شود: استمرار. او معتقد است که در رقابت‌های بزرگی نظیر کنکور، هوش به‌تنهایی کافی نیست و آنچه تفاوت‌ها را رقم می‌زند، توانایی مدیریت ترس و فشار روانی است. او با نگاهی هدفمند به مقصد، توانسته است بر اضطراب‌های طبیعی دوران آزمون غلبه کند.
تجربه متفاوت در دبیرستان شبانه روزی
وی که دوران حساس آمادگی برای کنکور را در محیط دبیرستان شبانه‌روزی امام جعفر صادق(ع) گذرانده، از تجربه‌ای متفاوت حرف می‌زند و اضافه می کند: تحصیل در این مدرسه، نه یک آموزش صرف بود بلکه فرصتی برای یادگیری جمعی بود. کمک به همکلاسی‌های خود، در واقع مسیر یادگیری شخصی‌ام را هم تقویت می‌کرد. سبک مطالعه ام نیز با الگوهای سنتی فاصله داشت؛ با خلاقیت به سراغ تست‌زنی می‌رفتم و ترجیح می‌دادم بخش اعظم فعالیت‌های ذهنی خود را در ساعات روز انجام دهم تا از تمرکز بیشتری بهره‌مند شوم.
خودآموزی در سایه معلمان و حمایت خانواده
شهابی در مسیر رسیدن به این جایگاه، بیشتر بر مفهوم خودآموزی تکیه کرده است.وی ادامه می دهد: اگرچه معلمان و خانواده نقش مهم و غیر قابل انکاری در حمایت‌های معنوی و رفع اشکال‌های درسی دارند، اما باور دارم که این رتبه بیش از هر چیز محصول پشتکار محض است تا فرصت‌های محیطی.
بی خیال فضای مجازی
او حتی در مواجهه با وسوسه‌های دنیای دیجیتال نیز رویکردی مهارشده داشت. شهابی می گوید: برخلاف بسیاری از هم‌سالان، زمان زیادی را در فضای مجازی سپری نمی‌کردم و اگر هم به شبکه‌های اجتماعی سر می‌زدم، بیشتر برای پیگیری منابع درسی بود و نه برای گذراندن وقت.
علم آموزی حتی در زمان استراحت
در روزهایی که خستگی بر تن می‌نشست، او راهی برای بازیابی توان ذهنی خود یافت که با تصور عمومی از «استراحت» تفاوت داشت. شهابی به جای گریز از درس، به جست‌وجو در میان مطالب علمی خارج از کتاب‌های درسی روی می‌آورد. او با این روش، مغز خود را نه با سکوت، بلکه با تغذیه علمی جدید، برای مقابله با پیچیدگی‌های ریاضی آماده نگه می‌داشت. او معتقد است که حتی در زمان‌های استراحت نیز نباید از مسیر یادگیری فاصله گرفت، بلکه باید یاد گرفت که چگونه یادگیری را با لذت ترکیب کرد.
مقصد بعدی؛ دانشگاه شریف
نگاه محمد شهابی به آینده، نگاهی بلندپروازانه اما با ریشه‌های استوار در خاک ایران است. او با هدف ورود به دانشگاه شریف و انتخاب رشته‌های مهندسی برق یا کامپیوتر، می‌خواهد دانش خود را در مسیر توسعه کشور به کار بگیرد. او برخلاف بسیاری از نخبگان جوان، تصمیمی برای مهاجرت ندارد و معتقد است که وظیفه او برای آبادانی وطن، از همین مسیر علمی آغاز می‌شود. او بر این باور است که موفقیت واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که ثمره آن در خدمت جامعه و سرزمین خود باشد.
توصیه به نسل های بعد
او با تجربه‌ای که از این مسیر پرفشار به دست آورده، پیامی برای نسل‌های بعدی دارد. شهابی معتقد است که هیچ مانعی نمی‌تواند جلوی اراده‌ای که هدفش را به وضوح می‌بیند، بگیرد. او به هم‌سن‌وسال‌های خود می‌گوید که موفقیت، محصول لحظه‌ای نیست، بلکه زنجیره‌ای از تصمیمات کوچک و درست است که در طول زمان به یک رتبه درخشان ختم می‌شود. برای او، نظم و استمرار تنها دو کلمه نیستند، بلکه دو رکن اصلی ساختن یک آینده‌ی روشن هستند.