در روزگاری که صعودهای سراسری در گستره ایران عزیز با شور و استقبال کم‌نظیر برگزار می‌شود ضروری است این حرکت جمعی را نه صرفاً یک برنامه ورزشی بلکه یک «تعهد ملی» در قبال کوهستان بدانیم.

صعود سراسری زمانی ارزشمند است که در سه ساحت معنا یابد: ایمنی فنی، صیانت حقوقی و مسئولیت محیط‌زیستی.

ایمنی، نخستین رکن مشروعیت هر صعود است بی‌توجهی به زمان‌بندی، شرایط جوی، ظرفیت مسیر و توان تیم می‌تواند یک برنامه ورزشی را به بحرانی انسانی بدل سازد. آمارهای جهانی نشان می‌دهد بیش از ۶۰٪ حوادث کوهستانی ناشی از خطای انسانی و تصمیم‌گیری نادرست در زمان‌بندی است؛ پس «تصمیم درست» خود یک مهارت فنی است.

صیانت از کوه‌نوردی، یعنی پاسداشت شأن این ورزش

به‌عنوان میراث فرهنگی و طبیعی کشور. هر صعود سراسری باید الگوی انضباط، احترام به قوانین، تبعیت از سرپرستی واحد و رعایت استانداردهای به‌روز فنی باشد. بی‌نظمی در یک برنامه بزرگ تنها یک خطای فردی نیست، بلکه خدشه به اعتبار جمعی است.

کوهستان؛ جایی که اقتصاد محلی، فرهنگ بومی و سرمایه طبیعی به هم گره می‌خورند. ورود گسترده تیم‌ها بدون مدیریت پسماند، بدون کنترل ظرفیت تحمل مسیر و بدون آموزش رفتار محیط‌زیستی می‌تواند خسارتی ایجاد کند که جبران آن سال‌ها زمان ببرد.

در این فصل، که پوشش گیاهی در مرحله رویش و زادآوری است، هر گام بی‌ملاحظه می‌تواند چرخه حیات را مختل کند.

شکستن یک شاخه یا رها کردن یک بطری پلاستیکی،

تنها یک رفتار ساده نیست؛

نشانه‌ای از بی‌توجهی به حق نسل‌های آینده است.

صعود سراسری باید مدرسه اخلاق حرفه‌ای باشد؛ جایی که هر کوه‌نورد بداند او نماینده یک فرهنگ است، نه صرفاً یک فرد.

ایمن صعود کردن، دقیق زمان‌بندی کردن، احترام به ظرفیت طبیعت، و پایبندی به اصول فنی به‌روز، چهار ستون اعتبار هر برنامه ملی است.

بیاییم صعودهای سراسری را

به نمایش بلوغ فنی، انسجام سازمانی و تعهد محیط‌زیستی بدل کنیم؛

چرا که توسعه پایدار از قله آغاز می‌شود اما در رفتار ما تثبیت می‌گردد.

پاورقی-کوهستان انجمن_کوه‌نویسان خوزستان-زاگرس کوه‌نویس_زارعیان

‌