در یک‌سالی که پشت سر گذاشتیم، در کنار تمام تهاجم‌ها و حملات دشمن آمریکایی و صهیونیستی به جغرافیای ایران عزیزمان که داغ‌های بسیاری بر دلمان نشاند، وقوع پدیده‌های پر از شرم در سیمای فرهنگی و اجتماعی کشور، از تهاجم دشمن کمتر نبود. آنچه حسب وظیفه مطبوعاتی و شرعی بود، در این یک سال گوشزد کردیم؛ اما گویا این نمایش، پایان‌ناپذیر است.

از مجوزهایی که برای تورهای گردشگری صادر کردند تا آسیب رساندن به آرامش طبیعت با رقص و پایکوبی و آهنگ‌های گوش‌خراش که حیات وحش را به حیرت واداشت؛ از رفتارهای به‌اصطلاح متمدنانه بشر اشرف‌المخلوقات گرفته تا سینمایی که به‌جای قهرمان‌سازی و اسطوره‌سازی، فیلم‌فارسی و الگوهای مبتذل پیش از انقلاب را زنده می‌کند؛ همه نشان از یک عقب‌گرد اخلاقی دارند. صحنه‌هایی پوچ و غرب‌زده از افرادی بی‌هویت و بی‌خدا، بر سر مردمی که با سیلی صورت سرخ خود را نگه می‌دارند، رها شده است.

اما ابتذال در اینجا متوقف نشد؛ این زهر به سرعت راه‌پله مطب پزشکان را طی کرد تا به بهانه زیبایی و زیباجویی، اندام خصوصی زنان و دختران را به قاب گوشی‌ها و رایانه‌ها بکشد و جیب سودجویانی را پر کند که نه اعتقادی به دین دارند و نه حرمتی برای چارچوب خانواده قائل هستند؛ کسانی که حتی حاضرند از ناموس خود نیز بگذرد. سکانس بعدی اما به آشپزخانه‌ها و مطبخ‌های اندرونی خانه‌ها کشیده شد؛ جایی که وبلاگ‌های روزانه، با رویکرد «عرضه اندام» برای جذب مشتری و بازدید مجازی، زیربنای یک مکتب ناهنجاری را بنا کردند؛ حتی پدر و مادری که باید بستر آرامش و ترقی فرزندانشان باشند، خود الگوی ولنگاری شده‌اند.

این ابتذال چنان در خط سبقت سرعت گرفت که همچون اختاپوسی، به نظام آموزشی کشور نیز سرک کشید. وضعیت عجیب نسل جدید در مدارس و سیستم آموزشی، چنان ناکارآمدی آشکاری دارد که تماشای آن در نظام آموزشی غربی نیز موجب مجازات است. اما کار به اینجا ختم نشد؛ این بار سراغ احیای جشن‌های به‌اصطلاح آریایی رفتند؛ هویتی که شیفتگان آن، فرهنگ غربی و خزعبلات را بر زبان می‌رانند و هرچه پوشش کمتر باشد، خود را در طبقه اشرافیت می‌بینند.

حتی به ریشه‌های عزاداری نیز تیشه زدند؛ تزریق سبک‌های عجیب عزاداری به آیین‌های اصیل، تا جوانی که باید سوگوار امام حسین (ع) باشد، با فرهنگ و غنای غربی به خیابان‌ها کشانده شود و در شب‌های تاسوعا و عاشورا، نمایش‌هایی سراسر مبتذل به راه بیفتد. این لشکر پرعددی که به دنبال پیروزی است، از سلبریتی‌های همیشه طلبکار نیز مدد می‌گیرد تا بر هر آنچه اصول دین و فروع شرع است، بتازند.

این اژدهای هفت‌سر فساد، این بار به سواحل کشور رسید تا فرهنگ ضدبشری و ضدانسانی خود را با پوشش برهنه و ابتذال عرضه کند؛ همان‌هایی که با شعارهای «زن، زندگی، آزادی»، دیدگاه‌های ضدزن و تهوع‌آور جنسی را ترویج می‌کردند. آن‌ها با راه انداختن ماراتن‌های کیش و نمایش بدن‌نمایی در لباس‌های جذب تحت نام ورزش، سعی در مشروع جلوه دادن رفتارهای خود در گروه‌های مجازی دارند.

اما ظاهراً تهیه کننده و کارگردان این پروژه مخرب، قصد «کات دادن» به این سریال مزخرف را ندارد. غصه می‌خوریم که در مراسم عزاداری، حرمت‌ها رعایت نمی‌شود و مجلس عزا با فستیوال و پارتی اشتباه گرفته شده است؛ اما ای دل غافل! کار از تبلیغ تزریق ژل و بوتاکس هم فراتر رفته و به خصوصی‌ترین اعمال زناشویی رسیده است؛ از رقص‌های دو نفره خانگی و ویدئوهای حمام و صحنه‌های مشمئزکننده روی تخت‌خواب برای ویو گرفتن، تا تبلیغ کسب‌وکارها با استفاده از زنان در لباس‌های باز و فحاشی و کلام رکیک به سبک قوم لوط.

این درست که همه مشکلات اقتصادی و ناترازی انرژی باید چاره‌ای برایشان اندیشیده شود، اما تکلیف مصونیت جامعه در برابر این ناهنجاری‌های اخلاقی چه خواهد شد؟ آیا از خود پرسیده‌ایم که آیا این شرح وحشتناک، نمایشی از ایران ما بود؟
و آیا وقت آن نرسیده از مسئولان امر بپرسیم که این نمایش تا کی و کجا ادامه خواهد داشت؟