غلامحسین بارونی، یکی از چهره‌های ماندگار هنر جنوب ایران، امروز در ۷۴ سالگی در سکوت از میان ما رفت. با درگذشت او، صحنه هنر بوشهر یکی از ستون‌های استوار خود را از دست داد. اما آنچه باقی می‌ماند، جدای از آثارش، میراثی است که در تاریخ هنر ایران به یادگار خواهد ماند.

بارونی، بازیگری است که نامش با تاریخ و هویت فرهنگی جنوب ایران گره خورده بود، هنری را برگزید که در آن به روایتگری زندگی مردم بوشهر و سرزمین‌های جنوبی پرداخته و قصه‌های ناتمام این دیار را به زبان هنر بیان کرده است. او که در دهه ۵۰ به‌دلیل شغل معلمی، دیرتر وارد دنیای تئاتر شد، در همان ابتدا توانست با نبوغ و تسلط به بازیگری، جایگاه خود را در گروه‌های نمایشی بوشهر، به‌ویژه در گروه مشهور «قلندرخونه»، پیدا کند و به یکی از ارکان اصلی این گروه تبدیل شود.

اما آنچه بارونی را از دیگران تمییز می‌داد، صدای بی‌نظیر او بود که در مجالس تعزیه و تئاتر، به‌ویژه در نقش‌های مذهبی چون حضرت قاسم(ع)، توانست شکوه و عظمت یک سنت قدیمی را با تکنیک‌های مدرن بازیگری پیوند دهد. صدایی که هم به‌عنوان یک ابزار نمایشی و هم به‌عنوان یک زبان نوآورانه در هنرهای آیینی و تئاتری، توانست تاثیر عمیقی بر مخاطب بگذارد. او در اجرا،  نقش‌های مذهبی را با روح و احساس و تکنیک‌های خاص ایفا می‌کرد و با تبحری مثال‌زدنی آن‌ها را به بازخوانی‌های جدید و نوین از سنت‌های کهن تبدیل می‌کرد.

حضور بارونی در سینما و تلویزیون نیز بخش دیگری از کارنامه درخشان او بود. مجموعه‌هایی همچون «آنجا که خورشید نیست»، «صدف و مروارید» و فیلم‌هایی چون «کمیل» و «غریب آشنا» به‌خوبی نمایانگر عمق و تنوع هنر او بودند. در این آثار، بارونی توانست تصویری اصیل و زنده از مردمان جنوب ایران به نمایش بگذارد. او با هنرنمایی استادانه و بی‌نظیر در نقش‌های متنوع، از وقار و متانت مردم جنوب، به‌ویژه بوشهری‌ها، پرده برداشت و تصویر دیگری از انسان‌های این منطقه در برابر دوربین‌های سینما و تلویزیون قرار داد.

با درگذشت این هنرمند فقید، شاید به ظاهر یک هنرپیشه را از دست دادیم، اما در واقع او با بخشی از هویت فرهنگی و هنری جنوب ایران وداع گفت. او همواره در پی آن بود که در عرصه هنر، اصالت و ریشه‌های بوشهر را زنده نگه دارد. او هنرمندی بود که با صدای خود، تاریخ و فرهنگ سرزمینش را روایت کرد و به نسل‌های بعدی آموخت که چگونه می‌توان بومی ماند و جهانی اندیشید. در سکوت امروز بوشهر، شاید صدای بارونی به گوش نرسد، اما میراث او در دل تاریخ هنر ایران و تئاتر جنوب، همواره زنده خواهد ماند.

یادش گرامی و نامش جاودان.