فوتبال؛ امتداد دیپلماسی اقتدار

میزبانی آمریکا و تلاش کاخ سفید برای استفاده ابزاری از ورزش جهت فشار بر ملت ایران، با حضور تیم ملی به یک «فرصت راهبردی» تبدیل شده است. هر گام بازیکنان ما در ورزشگاه‌های ایالت متحده، فریاد بلند ملتی است که ۴۷ سال تحریم و تهدید را به فرصتی برای خودباوری تبدیل کرده است. امروز، تیم ملی ایران تنها یک گروه ورزشی نیست؛ بلکه «سفیران حاکمیت ملی» در قلب جبهه حریف هستند.

در گروه‌بندی سیاست و ورزش

نگاهی به آرایش گروه‌ها و تقابل‌های احتمالی نشان می‌دهد که قرعه ایران، بیش از آنکه فوتبالی باشد، بویی از تقابل تمدنی دارد. در حالی که حریفان سعی دارند با تکیه بر دلارهای نفتی و حمایت‌های رسانه‌ای غرب، روحیه ملی‌پوشان ما را تخریب کنند، وحدت کلمه در میان ملت و حمایت قاطع رهبری معظّم، حضرت آیت‌الله العظمی سید مجتبی خامنه‌ای (مدظله‌العالی)، پشتوانه عظیمی است که هیچ ارعابی را برنمی‌تابد. همان‌طور که در میدان‌های سخت دیپلماسی و نبرد بازدارندگی، دشمن را به عقب‌نشینی وادار کرده‌ایم، در مستطیل سبز نیز بازی به نفع هویت ایرانی رقم خواهد خورد.

پاسخ به هذیان‌های واشنگتن

رئیس‌جمهور دیوانه آمریکا باید بداند که فرزندان ایران، تربیت‌یافته مکتبی هستند که تهدید را با فرصت پاسخ می‌دهد. اگر او گمان کرده است می‌تواند با لفاظی‌های رسانه‌ای، تمرکز ملی‌پوشان ما را برهم بزند، سخت در اشتباه است. حضور ایران در این تورنمنت جهانی، نمایشی از «صلابت حاکمیت» است؛ حاکمیتی که بر تنگه‌های راهبردی جهان تسلط دارد و حالا در بزرگترین رویداد ورزشی جهان، مشروعیت و قدرت خود را به رخ جهانیان می‌کشد.

به هرحال جام جهانی ۲۰۲۶ برای ما تنها به معنای صعود از گروه نیست؛ بلکه به معنای «صعود از موانع تحمیلی» است. فرزندان ملت، در حالی به میدان می‌روند که دعای خیر ۸۵ میلیون ایرانی و اقتدار نظام اسلامی را همراه خود دارند. پیروزی ما در این میدان، تنها با گل‌های زده شده سنجیده نمی‌شود؛ پیروزی واقعی آنجاست که پرچم مقدس جمهوری اسلامی در قلب خاک آمریکا به اهتزاز درآید و ثابت کند که «ایران ابرقدرتی است که نه در بند جغرافیا می‌ماند و نه در بند تهدید.»