این روزها و پس از جنگ چهل روزه به اهالی مطبوعات و سایر رسانه ها بد می گذرد. مدیران مسئول و صاحبان امتیاز رسانه ها خصوصا مطبوعاتی ها در برزخ بودن و رفتن یا ماندن و نماندن در فعالیت رسانه ای خود مانده اند.

آنان پس از سالها کار در آرامش و جزیی در آمدشان امروز به کار پر زحمت و مملو از رنج و خستگی توام با بی پولی و فقدان امتیازات شغلی مبدل شده می دانند و دیگر از زیر بار تامین مخارج رسانه هایی که به صرف تعطیل نشدن منتشر می شوند و عوایدی به آنها نمی رسد اوراقی را به نام روزنامه و دیگر نشریات مکتوب منتشر می کنند. به ناچاری تعدادی نیرو اخراج و تعدیل کرده اند و تعداد صفحات را کم کرده اند اما از کمیت و کیفیت امر خبر و اطلاع رسانی نزده اند. ناخواسته چوب اوضاع و احوال زمانه و برخی بی تدبیری های حوزه فرهنگی و رسانه ای کشور را خورده و می خورند.آگهی های دولتی و اداری هم که ممنوع و به صفر رسیده و مناقصه و مزایده یا رپرتاژ آگهی قابل توجهی هم که نیست تا کفاف زحمات و هزینه های سنگین و شبانه روزی آنان را بدهد.

جز گاه به گاهی آگهی های تبلیغات شهرداری ها که بعضا با بزرگ نمایی ها و تیتر زنی های خارج از عرف رسانه و به دور از رسالت کاری خبر و رسانه انجام می شود.از سوی دیگر روز و روزگاری نیست که در ایران به واسطه تصمیمات اشتباه و نادرست برخی دولتی ها و غیر دولتی ها گاه و بی گاه ضربات محکمی بر حال نزار و پیکرنیمه جان و کم رمق مطبوعات و رسانه های داخلی بویژه روزنامه های محلی و پایگاه های خبری که به سختی نفس می کشند نواخته نشود!روزی با کمبود اقلام چاپ و گرانی و نبود کاغذ و روزی با قانونهای من درآوردی حذف سهمیه های اشتراکی ادارات و روزی هم با حذف پیامهای تبریک و تسلیت مدیران به این و آن، خود تحریمی ها و خود سانسوری های ساختگی خود اهالی رسانه و…محدودیت های اعمال شده از سوی مقامات دولتی و غیر دولتی که هر کدام از این تصمیمات اشتباه و گاه با اهدافی سیاسی و غیر صنفی همکاران رسانه همراه است حال و روز خوشی را برای فعالان مطبوعاتی و رسانه ای باقی نگذاشته است.

در تاریخ رسانه های ملی و محلی ثبت خواهد شد که مطبوعاتی ها هیچ وقت مثل این روزها در سختی و رنج نبوده اند. این روزها هم که خود دولت و متاسفانه از سوی دستگاهی که به نوعی باید مجری و حافظ قانون و حامی اهالی فرهنگ و رسانه کشور باشد با برخی تصمیمات غلط و عدم حمایتها و بی توجهی به رفع مشکلات رسانه ها باید فاتحه روزنامه ها و معیشت کارکنان آنها را خواند و تعطیلشان کرد و هزاران مشکل بر مشکلات کشورمان نیفزود.

به راستی این چه شیوه و رویه ای نادرست است که در طی سه چهار دهه اخیر بر مطبوعات و پایگاههای خبری و حیات و فعالیت آنان حاکم است؟ چرا باید دائما آنان را دچار فکر و تنش، استرس و خدشه بر کارشان کرد یا امنیت کاری روزنامه نگاران و خبرنگاران و فعالان فرهنگی و رسانه ای در خبرگزاریها و پایگاهها و سایتهای خبری را به خطر انداخت؟ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و دستگاههای نظارتی یا مسئول و پاسخگوی این تصمیمات غلط چه می کنند و چرا دست روی دست گذاشته اند تا هر روز برای رسانه های مکتوب و غیر مکتوب یک تصمیم نابجا گرفته یا بنا به ضرب المثل معروف هر روز برایشان به نوعی گربه برقصانند؟! مطبوعات محلی در حال حاضر پشتوانه و یار و همراهی نداشته و ندارند و به ضرب و زورهمین محدود آگهی های ثبتی خود را سرپا نگه داشته اند.ای کاش به صدا درآمدن ناقوس مرگ و نیستی مطبوعات و رسانه های محلی را مسئولانمان بشنوند و برای یک بار هم که شده درد مطبوعاتی ها را درمان کنند.بالنده و بانشاط کردن آنها و رسیدگی و حمایت از مطبوعات محلی باید هنر مدیران ارشد و بالادستی باشد. نمی توان با چنین اقدامات سراسر بد و اشتباه که سرانجامش نیستی و نابودی جامعه مطبوعاتی و رسانه ای ایران است دم از دموکراسی و داشتن جامعه ای آگاه و دانا و گسترش فرهنگ و ترویج فهم رسانه و سواد رسانه ای در جامعه زد.

ناترازی درآمدهای جزئی حاصله از کارهای دلی و عاشقانه و ایثارگرانه اهالی مطبوعات و خبرگزاریهای ملی و محلی بویژه پایگاههای خبری با انبوه محدودیتها و مخارج تحمیلی بر آنها با این نوع از تصمیمات از بدترین نوع وضع موجود و حال ناخوش رسانه ها در چندسال گذشته به ویژه در چند ماهه اخیر حکایت دارد.

بنابراین از همه مسئولان دولتی و خصوصا از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان متولی اصلی رسانه ها انتظار می رود با حمایت جدی و واقعی از فعالان فرهنگ و رسانه کشور و کسانی که در روزنامه های ملی و محلی و پایگاههای خبری در استانها قلم می زنند و حقیقتا ایثارگری می کنند راضی به تضییع حقوق آنان نشوند و به بیکار شدن روزنامه نگاران و هفته نامه ها و…،خبرنگاران و تعطیلی نشریات های ملی و محلی و رسانه های برخط تن ندهند که اگر چنین کنند و چنان شد که نباید بشود، پاسخگوی خیل عظیم بیکاران حوزه مطبوعات و رانده شدگان از وادی خبر و اطلاع رسانی و فعالان رکن چهارم دموکراسی و تشدید ناامنی های مختلف نخواهند بود.