در جهان امروز، جغرافیای جنگ از مرزهای خاکی به مرزهای ذهنی منتقل شده است. آرایش جنگ رسانه‌ای دشمن، فراتر از یک تقابل سیاسی ساده، پی‌ریزی یک «زلزله هویتی» است. اتاق فکرهای جبهه استکبار، امروز با بهره‌گیری از پیچیده‌ترین ابزارهای تکنولوژیک و تکنیک‌های جنگ شناختی، پروژه‌ای دوقطبی را دنبال می‌کنند: «تحقیر فرهنگ ناب ایرانی» و «به چالش کشیدن ریشه‌های فرهنگ شیعی». آن‌ها به دنبال خلق انسانی هستند که از گذشته‌ی خود شرمسار، نسبت به مفاخرش بی‌اطلاع و در مقابل الگوهای وارداتی، منفعل باشد. در این کارزار، دشمن به‌خوبی درک کرده است که برای تسخیر یک سرزمین، ابتدا باید «حافظه تاریخی» آن را پاک کرد.

استان بوشهر با سابقه بیش از پنج قرن استعمارستیزی، همواره خاری در چشم این جریان بوده است. اما لایه‌ پنهان این ایستادگی، نه فقط در لوله‌ی تفنگِ «رئیسعلی‌ها»، بلکه در حنجره‌ «ناخدا عباس‌ها» نهفته است. ضرورت پرداختن به مفاخر فرهنگی و مذهبی استان بوشهر در عرصه رسانه، امروز نه یک انتخاب، بلکه یک «واجب عینی» است. رسانه باید به مثابه یک دیده‌بان، غبار فراموشی را از چهره قهرمانانی بزداید که میان «تخصص» و «تعهد» پیوندی تمدنی ایجاد کرده‌اند. مفاخر بوشهر، ستون‌های خیمه‌ هویت ملی و دینی ما در کرانه‌ خلیج فارس هستند و بازخوانی زندگی آن‌ها، پادزهری قطعی در برابر سموم شبهه‌افکنی رسانه‌های بیگانه است.

در چنین فضایی، برگزاری «یادواره ناخدا عباس دریانورد» یک حرکت فرمایشی یا یک همایش نمایشیِ صرف نیست. تفاوت میان یک «رویداد کلیشه‌ای» و یک «حرکت اصولی» در محتوا و رویکرد آن نهفته است. یادواره ناخدا عباس، عبور از پوسته‌ تشریفات و رسیدن به هسته‌ «تبیین» است. ناخدا عباس دریانورد، تنها یک نوحه‌خوان یا یک دریانورد مقتدر نبود؛ او نمادِ «انسانِ ترازِ ایرانی» است که در اوج تخصص نظامی و اشراف بر دانش روز جهان، جانش با کلام وحی و سوگ اهل‌بیت (ع) عجین بود.

یادواره‌ای که برای او برپا شده، تلاشی است برای تبیین این پرسش که: «چگونه می‌توان در دنیای مدرن زیست، متخصص بود، با جهان تعامل کرد اما اصالت‌های شیعی و ایرانی را به ثمن بخس نفروخت؟» این همایش با نگاهی پژوهش‌محور، به دنبال آن است که نشان دهد سبک زندگی ناخدا عباس، پاسخی روشن به بحران هویت نسل جوان امروز است. ما از همایش‌های ویترینی که تنها به نصب چند بنر و سخنرانی‌های تکراری بسنده می‌کنند، عبور کرده‌ایم تا به یک «مدل گفتمان‌ساز» برسیم؛ مدلی که در آن، هنرِ مداحی، باوقار، متین و دشمن‌شناس باقی می‌ماند.

در این میان، نقش رسانه‌های مکتوب و پیشرو استان، نقشی بی‌بدیل است. هفته‌نامه «نخل و دریا» با درک صحیح از این آرایش جنگی، مسئولیت سنگین تولید محتوای فاخر را بر عهده گرفته است. رویکرد ما در انتشار این ویژه‌نامه، فراتر از یک گزارش تصویری یا خبری است. ما معتقدیم رسانه نباید تنها «راوی» رویداد باشد، بلکه باید «خالق» جریان فرهنگی باشد. انتشار این مجموعه، گواهی بر این مدعاست که «نخل و دریا» بر عهد خود با مردم شریف بوشهر و مفاخر این دیار استوار است.

ما در این مسیر، به دنبال استانداردسازی در «پرداخت رسانه‌ای» هستیم. از دیدگاه ما، رویدادهای فرهنگی و اجتماعی استان بوشهر نباید در حصارِ نگاه‌های سطحی محبوس بمانند. ویژه‌نامه حاضر، با نگاهی تحلیلی، اسنادی و گفتگو‌محور، تلاش کرده است تا ابعاد پنهان شخصیت ناخدا عباس را از دل تاریخ بیرون کشیده و در برابر چشم مخاطب امروز قرار دهد. این یک «پیوست رسانه‌ای» برای یک حرکت تبیینی بزرگ است؛ چرا که معتقدیم اگر عالی‌ترین همایش‌ها هم برگزار شوند اما بازتابی هوشمندانه و عمیق در رسانه نداشته باشند، صدایشان از دیوارهای سالن همایش فراتر نخواهد رفت.

«نخل و دریا» با افتخار، پرچمِ روایتگریِ مفاخر را در دست گرفته است تا ثابت کند که حسینیه مقاومت، با تکیه بر ریشه‌های تنومند نخل‌هایش و وسعتِ اندیشه ناخدایانش، همچنان در برابر طوفان‌های هویتی ایستاده است. یادواره ناخدا عباس دریانورد، آغاز یک مسیر است؛ مسیری برای بازپس‌گیری مرزهای فرهنگی و نشان دادن شکوه تمدنی که در آن، «دریانوردی» با «عزاداری»، و «علم» با «عشق» به هم گره خورده‌اند. ما بر این باوریم که در جنگ رسانه‌ای امروز، پیروزی از آنِ کسی است که قهرمانان واقعی‌اش را بهتر و عمیق‌تر روایت کند.