اصلی ترین پشتوانه تأمین آب استان سد رئیس علی دلواری است که اکنون حدود ۲۲ درصد آب دارد. رقمی که نسبت به سال گذشته ۵۲ درصد کمتر شده است. سد خاییز تنگستان نیز با کاهش ۸۱ درصدی ذخایر به کمترین میزان خود در سال های اخیر رسیده است و حتی نخلستان ها در جدال تشنگی و خشکی به سر می برند.

جمعیت بوشهر برای مصرف خانگی روزانه ۴۲۰ هزار متر مکعب آب نیاز دارد. کل تولید و تأمین در بهترین شرایط به حدود ۳۸۰ متر مکعب می رسد و در کنار تهدید آب شرب، اقتصاد بوشهر نیز از این افت منابع آسیب می بیند و بیش از ۸۰ درصد آب استان به کشاورزی می رسد. این بحران منحصر به یک بحران آبی نیست، آینده زندگی صدها هزار نفر از ساکنان جنوب با بحران آب تهدید می شود.

در حال حاضر ۱۰ تا ۱۲ واحد آب شیرین کن در استان فعال است که روزانه ۱۰۵ هزار متر مکعب آب تولید می کنند که تنها بخشی از نیاز بوشهر را پوشش می دهد و پروژه هایی مانند واحد ۷۰ هزار متر مکعبی نیروگاه اتمی که تولید آب شیرین استان به ۲۳۵ هزار متر مکعب در روز افزایش می دهد. اما شبکه فرسوده انتقال همچنان هدر رفت بالایی دارد. اصلاح الگوی کشت و توسعه آبیاری نوین مسیر اجباری برای حفظ باقیمانده میراث نخلستان های بوشهر است. بوشهر اکنون در نقطه ای ایستاده که راه بازگشت دشوار است و این خط بحران، خط زندگی مردم است و عمیق شدن بحران کم آبی حالا زندگی روزمره شهروندان را درگیر کرده است.

ریشه وضعیت بحران منابع آب در ایران بیش از آن که در تغییرات اقلیمی باشد در حکمرانی نادرست است. آنچه امروز به عنوان بحران آب مشاهده می کنیم حاصل مسیر طولانی تصمیمات، سیاست ها و مداخلات انسانی است و نه یک اتفاق ناگهانی.

مخرب ترین ضربه برای آینده ایران از آسمانی است که دیگر نمی بارد، از رود خانه هایی که دیگر جریان ندارند و از سفره های آب زیرزمینی که بیش از توانشان برداشت شده اند و این یعنی ورشکستگی آبی.