نوشتن از کوچ هنرمندان هم‌استانی، آن هم در هنگامه‌ای که ذهن و دل در آشوبی عمیق فرو رفته، کاری دشوار و گاه ناممکن است. وقتی خبر تلخ رفتن یکی از چهره‌های شریف و بی‌ادعای هنر این سرزمین منتشر می‌شود، واژه‌ها ناتوان می‌مانند و قلم از حرکت بازمی‌ایستد. در چنین لحظاتی، «تسلیت» شاید تنها واژه‌ای باشد که می‌توان بر زبان آورد؛ واژه‌ای کوتاه، اما سنگین از اندوه و احترام، در رثای هنرمندی که رفتنش خلأیی عمیق در جان هنر این استان به جا گذاشته است.

هنرمند فقید، زنده‌یاد غلامحسین بارونی، از جمله هنرمندانی بود که سال‌های متمادی عمر خود را وقف هنر کرد؛ هنری که نه برای شهرت، که برای مردم و فرهنگ این دیار معنا داشت. او در عرصه‌های مختلف تئاتر، سینما و تلویزیون حضوری مؤثر و ماندگار داشت و از چهره‌هایی بود که بدون هیاهو و ادعا، مسیر خود را در هنر با صداقت و تعهد پیمود. غلامحسین بارونی از آن دست هنرمندانی بود که هنر را نه ابزاری برای دیده‌شدن، بلکه رسالتی فرهنگی و اجتماعی می‌دانست.

از ویژگی‌های برجسته این هنرمند فقید، تسلط و استادی او در هنر تعزیه بود؛ هنری ریشه‌دار و آیینی که پیوندی عمیق با باورها، تاریخ و هویت فرهنگی مردم دارد. او با درک عمیق از این هنر، نقش مهمی در زنده نگه داشتن و انتقال آن به نسل‌های بعد ایفا کرد. تعزیه برای او صرفاً یک اجرای نمایشی نبود، بلکه آیینه‌ای از ایمان، فرهنگ و اخلاق بود که با تمام وجود به آن باور داشت.

تواضع و فروتنی، از بارزترین ویژگی‌های اخلاقی غلامحسین بارونی بود. با وجود سال‌ها فعالیت مستمر و اثرگذار در عرصه‌های مختلف هنری، هرگز دچار غرور نشد و همواره با رویی گشاده و رفتاری صمیمی با دیگران برخورد می‌کرد. مردم‌داری، اخلاق‌مداری و احترام به انسان‌ها، چه در عرصه هنر، چه در حوزه ورزش و چه در اجتماع، از خصایص جدایی‌ناپذیر این مرد بزرگ بود. او به‌راستی نمونه‌ای از هنرمند خاکی و مردمی بود که حضورش آرامش می‌آورد و گفتارش بوی صداقت می‌داد.

احترام به دیگران، فارغ از جایگاه و موقعیت اجتماعی‌شان، از اصولی بود که غلامحسین بارونی همواره به آن پایبند بود. این خصلت، مرام تمام آموزگارانی است که در عرصه علم و ادب تلاش کرده‌اند و هنر را با اخلاق درآمیخته‌اند. او نه‌تنها هنرمند، که آموزگاری نانوشته برای نسل‌های جوان‌تر بود؛ آموزگاری که با رفتار و منش خود درس می‌داد، نه با شعار و ادعا.

امروز در سوگ غلامحسین بارونی، یکی از شریف‌ترین هنرمندان هم‌استانی‌مان نشسته‌ایم؛ هنرمندی که نگاهش به مردم و جامعه، نگاهی عمیقاً هنرمندانه بود. او مردم را می‌دید، دردشان را می‌فهمید و هنر را در خدمت روایت زندگی و ارزش‌های آنان به کار می‌گرفت. فقدان چنین هنرمندی، نه‌تنها ضایعه‌ای برای خانواده و نزدیکان او، بلکه خسارتی جبران‌ناپذیر برای جامعه هنری استان بوشهر است.

بی‌تردید یاد و نام غلامحسین بارونی در حافظه فرهنگی این استان زنده خواهد ماند. آثار، منش و خاطرات او، سرمایه‌ای ارزشمند برای هنر این دیار است و نسل‌های آینده از این میراث معنوی بهره‌مند خواهند شد. هنرمندانی از این دست، اگرچه جسم‌شان از میان ما می‌رود، اما روح‌شان در کالبد هنر و فرهنگ زنده می‌ماند.

ضایعه درگذشت این هنرمند گرامی را به مردم شریف استان بوشهر، خانواده محترم آن مرحوم و جامعه هنری تسلیت عرض می‌کنیم. برای روح بلند او آرامش و برای بازماندگان صبر و شکیبایی آرزو داریم. روحش شاد و یادش گرامی.